قوله : حيث جعل ذلك : مشار اليه [ ذلك ] ترجيح دادن مصلحت مشترى است . قوله : و نسبه الى الفاضل : ضمير مفعوليت در [ نسبه ] به احتمال راجع بوده و مقصود از [ فاضل ] در اينجا مرحوم علامه حلّى است چه آنكه اين لقب در فقه براى دو نفر تعيين شده يكى مرحوم علامه و ديگرى مرحوم محقق حلى صاحب شرايع . قوله : صاحب الثمرة لسبق حقه : صاحب ثمره چه بايع باشد و چه مشترى مثلا بايع اگر ميوه درخت را فقط به مشترى فروخت خود صاحب درخت بوده و مشترى صاحب ثمره و در صورتى كه درخت را بفروشد امر به عكس است . مؤلف گويد : تعليلى كه در كلام شارح ( ره ) آمده و فرموده [ لسبق حقه ] تنها در جائى جارى است كه صاحب ثمره بايع باشد نه مشترى چه آنكه در صورتى كه بايع تنها درخت را بفروشد و ميوه را براى خود نگاه دارد مىتوان گفت قبلا وى در ميوه صاحب حق بوده و پيش از اين‌كه مشترى صاحب حق گردد در او چنين علاقه‌اى به درخت و ميوه آن داشته از اينرو در مقام تعارض سبقت حق مقتضى استكه مصلحت او را بر مشترى مقدم كنيم در حالى كه اين تقرير و تعليل در جائى كه مشترى صاحب ثمره باشد جارى نيست . قوله : مع ضمانه لقيمة الثمرة : ضمير در [ ضمانه ] ببايع عائد است . متن : و يدخل في القرية البناء المشتمل على الدور